دو RFQ روی یک میز فرود می آیند.
هر دو می گویند:
ما به یک دستگاه تست کشش برای ISO 6892-1 نیاز داریم.
اولین نقشه یک نمونه نازک آلومینیومی را نشان می دهد.
دومی یک میله فولادی ماشین کاری شده با استحکام بالا را نشان می دهد.
آن ها نباید به طور خودکار همان نقل قول را دریافت کنند.
استاندارد یکسان است. نیروها ممکن است کاملا متفاوت باشند. همچنین سلول بار، گریپ ها، اکستنزومتر، روش کنترل و جریان کاری تست نیز ممکن است انجام شود.
این همان تمایز است که این راهنما درباره اش است.
ISO 6892-1 یک نیاز روش آزمون است. این یک مشخصات ماشین نیست.
اگر تجهیزات را انتخاب می کنید، نقطه شروع مفید فقط عدد استاندارد نیست. این نمونه ای است که روی میز آزمایشگاه شما نشسته—یا به زودی خواهد نشست.
ISO 6892-1 یک مشخصات ماشین
نیستنسخه فعلی ISO 6892-1:2019، مواد فلزی — آزمون کششی — بخش ۱: روش آزمایش در دمای اتاق. ISO نسخه را در سال ۲۰۲۵ بررسی و تأیید کرد، بنابراین همچنان به روز باقی مانده است. روش آزمایش کششی مواد فلزی را مشخص می کند و خواص مکانیکی قابل تعیین در دمای اتاق را تعریف می نماید.
این آزمون را تعریف می کند.
این پیکربندی یک پیکربندی ماشین جهانی واحد را تعریف نمی کند.
یک نمونه ورق نازک و یک میله گرد ماشین کاری شده هر دو می توانند در برنامه آزمایشی ISO 6892-1 قرار بگیرند. اما یکی ممکن است زیر ۲۰ کیلو نیوتن شکست بخورد در حالی که دیگری به بیش از ۱۰۰ کیلو نیوتن نیاز دارد.
حتی زمانی که دو نمونه نیروهای حداکثر مشابهی تولید می کنند، ممکن است از همان گرفتن ها استفاده نکنند.
و اگر یک آزمایشگاه فقط به مقاومت کششی نیاز داشته باشد در حالی که آزمایشگاه دیگر به مقاومت اثبات با نرخ کرنش کنترل شده نیاز دارد، نیازهای اندازه گیری و کنترل آن ها دوباره تغییر می کند.
پس وقتی استعلام می گوید:
ISO 6892-1 machine required.
ما قبلا استاندارد را می دانیم.
چیزی که هنوز نیاز داریم تست است.
اولین عددی که نیاز داریم: نیروی مورد انتظار
نقشه نمونه را نشان دهید و می توانیم نیاز آزمایش را به نیازمندی ماشین تبدیل کنیم.
برای اندازه گیری اولیه تجهیزات، یک برآورد مفید به صورت زیر است:
بیشینه نیروی مورد انتظار ≈ سطح مقطع اصلی × مقاومت کششی مورد انتظار
این روش آزمون ISO یا محاسبه پذیرش نیست. این یک برآورد عملی اولیه برای انتخاب ماشین است.
یک نمونه گرد ماشین کاری شده با قطر
مساحت مقطع آن به صورت زیر است:
A₀ = π × 8² / 4 ≈ 50.3 mm²
اگر مقاومت کششی مورد انتظار تقریبا
50.3 mm² × 600 N/mm² ≈ 30,200 N
پس ما تقریبا به موارد زیر نگاه می کنیم:
30 kN
حالا فقط دو چیز را تغییر دهید: قطر نمونه و استحکام ماده.
یک بخش
منطقه به صورت زیر درمی آید:
A₀ ≈ 201.1 mm²
and:
201.1 mm² × 900 N/mm² ≈ 181,000 N
or approxly:
181 kN
همان استاندارد ISO.
حدود شش برابر نیرو.
این تفاوت به اندازه ای بزرگ است که آزمایش را به بازه ظرفیت ماشین کاملا متفاوتی منتقل کند.
همچنین نشان می دهد چرا توصیفاتی مانند "تست کشش فولاد" برای انتخاب تجهیزات کافی نیستند. درجه مواد مهم است، اما هندسه هم به همان اندازه اهمیت دارد.
برای نمونه صاف، همان منطق عبور اول اعمال می شود:
A₀ = عرض × ضخامت
then:
A₀ × مقاومت کششی مورد انتظار ≈ بیشینه نیروی مورد انتظار
محاسبه باید از یک انتظار بالایی واقع بینانه برای ماده و نمونه مورد آزمایش استفاده کند—نه صرفا هر مقدار اسمی که راحت تر در دیتاشیت پیدا می شود.
این نمونه ها فقط محاسبات توضیحی اندازه تجهیزات هستند. آن ها ابعاد نمونه تعیین شده توسط ISO 6892-1، مقاومت کششی یا مقادیر پذیرش نیستند.
یک فریم ۵۰ کیلو نیوتن به سؤال سلول بارگذاری پاسخ نمی
دهدفرض کنید بزرگ ترین نمونه در یک آزمایشگاه انتظار می رود به حدود 42 کیلو نیوتن برسد.
یک فریم ۵۰ کیلو نیوتن بلافاصله مرتبط به نظر می رسد.
اما حالا یک سؤال دیگر بپرسید:
بیشتر آزمایش های آزمایشگاه واقعا کجا انجام می شوند؟
شاید حجم کار به این شکل باشد:
اکثر نمونه های روزانه: 8–25 kN
نمونه های گاه به گاه: 35–42 کیلو نیوتن
این موضوع مکالمه تجهیزات را تغییر می دهد.
عدد ۴۲ کیلونیوتن هنگام ارزیابی ظرفیت کافی فریم اهمیت دارد.
این به تنهایی محدوده نیرویی را که آزمایشگاه به طور معمول نیاز به تأیید عملکرد اندازه گیری دارد، توصیف نمی کند.
این ها تصمیمات مرتبطی هستند، اما یکسان نیستند:
نیروی بالایی مورد انتظار
→ به تعریف ظرفیت فریم کمک می کند.
Routine force distribution
→ به تعریف پیکربندی اندازه گیری نیرو کمک می کند.
محدوده اندازه گیری تأیید شده مورد نیاز
→ باید هنگام انتخاب و تأیید سیستم سلول بارگذاری در نظر گرفته شود.
ISO 7500-1 استاندارد ISO مربوطه برای کالیبراسیون و تأیید سیستم اندازه گیری نیرو در دستگاه های تست کشش/تراکم تک محوره ایستا است؛ ISO در حال حاضر این استاندارد را در فهرست آزمایش های مکانیکی خود فهرست کرده است.
این یکی از دلایلی است که ما دوست نداریم سیستم کششی را فقط با نیروی حداکثر مشخص کنیم.
تصور کنید دو آزمایشگاه که هر دو به فریم ۵۰ کیلو نیوتن نیاز دارند.
بیشتر زمان خود را بین ۵ تا ۱۵ کیلو نیوتن می گذراند.
دیگری بیشتر زمان خود را بین ۳۰ تا ۴۵ کیلو نیوتن می گذراند.
از نظر مکانیکی، هر دو ممکن است در چارچوب قرار بگیرند.
از دیدگاه اندازه گیری، این دو بار کاری یکسان نیستند.
همچنین خرید فریم بزرگ تر به طور خودکار مشکل را حل نمی کند. ظرفیت بالاتر چاپ شده روی پلاک نام ماشین جایگزین پیکربندی اندازه گیری نیرو به درستی انتخاب شده و تأیید شده نمی شود.
یک RFQ بهتر دو عدد به ما می دهد:
بالاترین نیرویی که به طور معقول انتظار دارید چیست؟
و
اکثر نمونه های شما واقعا کجا آزمایش می شوند؟
این دو پاسخ مفیدتر از «ماشین ۵۰ کیلو نیوتن مورد نیاز» هستند.
مشتری به Rp0.2 نیاز دارد. حالا چی؟
تا اینجا، بیشتر درباره زور صحبت می کردیم.
سپس مشتری یک خط به RFQ اضافه می کند:
نتایج مورد نیاز: Rp0.2, Rm, A.
حالا باید درباره اندازه گیری تغییر شکل صحبت کنیم.
سلول بار به ما
اگر این نیرو را با سطح مقطع نمونه اصلی ترکیب کنیم،
اما قدرت اثبات مانند
این یعنی ما به یک کانال اندازه گیری دیگر نیاز داریم.
Force channel
Load cell
↓
Force
↓
Stress
Strain channel
Extensometer
↓
Extension
↓
Strain
اگر این کانال ها را کنار هم بیاوریم، می توانیم پاسخ تنش-کرنش مربوطه را ارزیابی کنیم.
راهنمای آزمایش عمومی ISO 6892-1 همچنین اندازه گیری دقیق نیرو و اندازه گیری کشش نمونه را به عنوان نیازهای کلیدی تجهیزات هنگام تعیین ویژگی های تحت پوشش این روش شناسایی می کند.
به همین دلیل است که اکستنسومتر نباید به عنوان یک لوازم جانبی عمومی که در انتهای نقل قول اضافه می شود، در نظر گرفته شود.
ما باید بدانیم انتظار می رود چه کاری انجام دهد.
طول اولیه گیج چقدر است؟
باید چه بازه سویه ای را پوشش دهد؟
کدام نتایج لازم است؟
آیا روی نمونه باقی می ماند و به تغییر شکل پلاستیک قابل توجهی تبدیل می شود، یا روش آزمایش به شکل متفاوتی پیکربندی می شود؟
و یک سوال دیگر هم هست:
آیا اکستنزومتر فقط نمونه را اندازه گیری می کند—یا سیگنال آن نیز دستگاه را کنترل می کند؟
این بستگی به روش نرخ تست انتخاب شده دارد.
Method A1 نیاز سیستم کنترل را تغییر می دهد
اینجاست که دو دستگاهی که هر دو ادعا می کنند از ISO 6892-1 پشتیبانی می کنند، ممکن است نیاز به مقایسه دقیق تری داشته باشند.
ISO 6892-1 رویکردهای مختلف کنترل نرخ تست را متمایز می کند. برای انتخاب تجهیزات، تمایز مفید به صورت زیر است:
Method A1
کنترل نرخ کرنش حلقه بسته با استفاده از سیگنال اکستنزومتر.
Method A2
کنترل نرخ کرنش حلقه باز با استفاده از سرعت کراس هد از پیش انتخاب شده یا تنظیم شده.
Method B
کنترل بر اساس نرخ استرس در ناحیه مربوطه.
ZwickRoell's ISO 6892-1 راهنمای فنی A1 را به عنوان کنترل خودکار نرخ کرنش حلقه بسته با استفاده از بازخورد اکستنسومتر توصیف می کند، در حالی که A2 از رویکرد سرعت ضربدری برای دستیابی به نرخ کرنش مورد نیاز استفاده می کند.
این موضوع A1 را از نظر تجهیزات بسیار جالب می کند.
با A1، اکستنزومتر دیگر فقط نمونه را مشاهده نمی کند.
سیگنال آن در حلقه کنترل شرکت می کند.
Conceptually:
Specimen deformment
↓
Extensometer
↓
نرخ کرنش اندازه گیری
شده↓
Controller
↓
Drive / crosshead response
↓
تغییرات تغییر شکل نمونه
و حلقه ادامه دارد.
پس اگر برنامه تست روش A1 را مشخص کند، پرسیدن اینکه آیا نرم افزار شامل متد "ISO 6892-1" است کافی نیست.
ما همچنین می خواهیم بدانیم آیا کنترل کننده می تواند از بازخورد اکستنزومتر برای کنترل نرخ کرنش حلقه بسته مورد نیاز استفاده کند یا خیر.
اکستنزومتر، کنترلر، سیستم رانندگی، دسته ها، سختی نمونه و سختی ماشین همگی بخشی از رفتار کل سیستم آزمایش می شوند.
همچنین یک پیچیدگی جانبی وجود دارد که به راحتی قابل چشم پوشی است.
فلز همیشه به طور یکنواخت از طریق تسلیم تغییر شکل نمی دهد.
برخی فولادها می توانند رفتار بازده موضعی نشان دهند. وقتی تغییر شکل موضعی می شود، اکستنزومتر یک ناحیه گیج مشخص را اندازه گیری می کند، در حالی که تغییر شکل نمونه ممکن است به طور یکنواخت در طول موازی توزیع نشود.
این باعث می شود تعامل بین رفتار نمونه، موقعیت اکستنزومتر و پاسخ کنترل مهم تر از یک چک باکس نرم افزاری ساده باشد.
به عبارت دیگر:
"قابلیت روش A1" باید رفتار سیستم اندازه گیری و کنترل را توصیف کند—نه صرفا نام یک قالب آزمایش.
برای روش A2، مکالمه تجهیزات متفاوت است زیرا رفتار نرخ کرنش هدف از طریق سرعت کراس هد به جای بازخورد مستقیم اکستنسومتر حلقه بسته انجام می شود. زویک رول A2 را به عنوان کنترل نرخ کرنش حلقه باز توصیف می کند و اشاره می کند که پیش آزمایش/راه اندازی برای در نظر گرفتن سیستم آزمایش و سختی نمونه لازم است.
روش B دوباره متفاوت است.
نیازی به بازتولید همه جدول های نرخ تست ISO در اینجا نیست. استاندارد فعلی و مشخصات مواد/محصول مربوطه باید برای تعیین نرخ های واقعی، تلرانس ها و گذارها استفاده شود.
برای انتخاب ماشین، نکته ساده تر است:
بپرسید آزمون چگونه کنترل می شود—نه فقط اینکه آیا عدد استاندارد در نرم افزار ظاهر می شود یا نه.
قبل از انتخاب گریپ ها نمونه را نشان
دهیدیک دستگاه می تواند نیروی کافی داشته باشد و باز هم برای نمونه ای که روی میز شما نشسته غیرقابل استفاده باشد.
به همین دلیل است که نقشه نمونه باید قبل از نهایی شدن پیکربندی گرفتن به تأمین کننده دستگاه برسد.
سه شکل رایج را در نظر بگیرید.
نمونه های تخت
ما به چیزی بیشتر از کلمه «برگه» نیاز داریم.
اطلاعات مفید شامل:
width
thickness
grip-end dimensions
surface condition
force expected
یک نمونه نازک و صاف و نمونه مشتق شده از صفحه ضخیم لزوما نیاز فک یکسانی ایجاد نمی کنند.
نمونه های گرد
اکنون هندسه تماس تغییر می کند.
ما باید قطر بخش گریپ و طراحی انتهای نمونه را بدانیم.
یک انتهای استوانه ای ساده، انتهای رزوه دار، نمونه شانه دار یا هندسه ای دیگر ممکن است به استراتژی متفاوتی برای وارد کردن بار منجر شود.
محصولات سیم و قطر کوچک
Wire مشکلات خاص خود را ایجاد می کند.
نمونه باید بدون لغزش کنترل نشده نگه داشته شود، اما تنش تماس محلی بیش از حد می تواند به یک مقطع کوچک آسیب برساند تا مقطع گیج مورد نظر به درستی ارزیابی شود.
قطر، سطح، مقاومت ماده و نیروی مورد انتظار همه ماده هستند.
فریم ماشین ممکن است دقیقا همان باقی بماند در حالی که رابط نمونه کاملا تغییر می کند.
به همین دلیل:
یک دستگاه تست جهانی می تواند چندین خانواده نمونه را پوشش دهد. یک جفت فک به طور خودکار همه آن ها را نمی پوشاند.
اگر آزمایشگاهی قصد دارد برق، میله گرد و سیم را روی یک قاب آزمایش کند، این باید بخشی از مشخصات اصلی تجهیزات باشد — نه اینکه پس از نصب کشف شود.
A 17.5 kN Specimen on a 50 kN Machine
حالا تصمیم ها را کنار هم بگذارید.
یک مشتری این RFQ را ارسال می کند:
محاسبه اول ساده است.
منطقه اصلی:
12.5 × 2.0 = 25 mm²
برآورد اولیه حداکثر نیرو:
25 mm² × 700 N/mm² = 17,500 N
یا:
≈ 17.5 kN
روی کاغذ، فریم ۵۰ کیلو نیوتن راحت به نظر می رسد.
سپس بقیه RFQ اهمیت پیدا می کند.
مشتری به
حالا به یک استراتژی اندازه گیری کرنش نیاز داریم.
رویه داخلی آن ها مشخص می کند Method A1.
اکنون اکستنزومتر و کنترلر باید به عنوان بخشی از سیستم کنترل نرخ کرنش با هم کار کنند.
نقشه نمونه چندین ضخامت را نشان می دهد.
اکنون باید بررسی کنیم که آیا آرایش پیشنهادی فک شامل کل خانواده نمونه ها می شود یا خیر.
سپس متوجه می شویم:
100 نمونه/روز.
اکنون بارگذاری، تراز سازی، عملکرد گریپ و مدیریت اکستنزومتر بخشی از جریان کاری آزمایشگاهی شده اند.
محاسبه ۱۷.۵ کیلو نیوتن درست بود.
این به سادگی کل مشخصات نبود.
این تمایز اهمیت دارد زیرا نقل قول های ماشینی اغلب تقریبا به طور کامل با موارد زیر مقایسه می شوند:
Maximum force
Price
Crosshead speed
این مشخصات اهمیت دارند.
اما به شما نمی گویند که آیا سیستم پیشنهادی با آزمون واقعی مطابقت دارد یا خیر.
برای این مثال، یک بازبینی پیکربندی مفید بیشتر به این صورت خواهد بود:
17.5 kN نیروی نمونه مورد انتظار
↓
تایید نیروی بالایی در تمام درجات / اندازه نمونه ها
↓
Map routine working range
↓
Select force-measurement configuration
↓
Define flat-specimen grips
↓
Select extensometer
↓
Verify Method A1 control capability
↓
Review 100-test/day handling workflow
تنها در این صورت چیزی نزدیک به مشخصات کامل ماشین داریم.
تبدیل نیاز تست به پیکربندی ماشین
برای ITM-LAB، دو محدوده دستگاه تست جهانی مرتبط برای این نوع کار عبارتند از:
RS-8000: 10–50 kN
RS-8000A: 100–300 kN
این ها شامل frame ranges هستند، نه انتخاب های خودکار ISO 6892-1.
مثال های قبلی این تمایز را روشن می کنند.
یک نمونه Ø8 میلی متر با توان تصویری 600 مگاپاسکال، نیروی تخمینی حدود
این برنامه را در بازه ای قرار می دهد که RS-8000 قابل ارزیابی است—اما به طور خودکار پیکربندی را کامل نمی کند.
نمونه Ø16 میلی متر / ۹۰۰ مگاپاسکال ما تقریبا
که نیاز نیرو را به بازه ظرفیت بالاتر منتقل می کند تا پیکربندی RS-8000A قابل ارزیابی باشد.
دوباره، محاسبه فقط آغاز است.
بعد از ظرفیت فریم، هنوز نیاز داریم:
Load cell
Grips
Extensometer
Control method
Travel / test space
Specimen range
Daily workflow
Steel به طور خودکار به معنای RS-8000A نیست.
آلومینیوم به طور خودکار به معنای RS-8000 نیست.
نمونه نیرو را تعیین می کند.
نتایج مورد نیاز بخش عمده ای از سیستم اندازه گیری را تعیین
می کند.روش آزمون بر سیستم کنترل تأثیر می گذارد.
تنها پس از تعریف این قطعات، مدل ماشین معنادار می شود.
با RFQ ISO 6892-1 باید چه چیزی ارسال کنید؟
مشخصات طولانی آزمایشگاهی لازم نیست.
یک نقاشی نمونه مفید معمولا بیش از چند پاراگراف از الزامات عمومی را به ما می گوید.
برای پیکربندی اولیه، ارسال کنید:
- material and grade;
- product form;
- specimen drawing;
- عرض و ضخامت، یا قطر؛
- مقاومت کششی مورد انتظار؛
- نتایج مورد نیاز مانند Rp0.2، ReH/ReL، Rm و A؛
- روش A1، A2 یا B اگر روش شما مشخص کند؛
- gauge length / extensometer requirement;
- کوچک ترین و بزرگ ترین خانواده های نمونه؛
- تست تقریبی در روز.
اگر نیروی مورد انتظار را نمی دانید، مشخصات ماده و نقشه نمونه را ارسال کنید.
این به ما اطلاعات کافی می دهد تا محاسبه را شروع کنیم، نه حدس زدن از روی عدد استاندارد.
نقشه راه انتخاب سیستم تست کششی ISO 6892-1
سوالات متداول دستگاه تست کششی ISO 6892-1
برای ISO 6892-1 به چه ظرفیت ماشینی نیاز دارم؟
هیچ ظرفیت ماشین واحدی با ISO 6892-1 مرتبط نیست.
برای اندازه گیری اولیه، نیروی نمونه بالایی مورد انتظار از سطح مقطع اولیه و مقاومت کششی مورد انتظار را تخمین بزنید:
نیروی مورد انتظار ≈ A₀ × مقاومت کششی مورد انتظار
سپس محدوده نیروی کاری معمول، پیکربندی سلول بار، گریپ ها، اکستنزومتر، روش کنترل مورد نیاز و خانواده نمونه ها را قبل از نهایی کردن ماشین در نظر بگیرید.
آیا برای ISO 6892-1 به اکستنزومتر نیاز دارم؟
این بستگی به ویژگی ها و روش کنترل مورد نیاز برنامه تست دارد.
جایی که کرنش نمونه باید برای تعیین ویژگی های وابسته به کرنش اندازه گیری شود، اکستنزومتر مناسب بخشی از سیستم اندازه گیری می شود. برای روش A1، سیگنال اکستنزومتر همچنین برای کنترل نرخ کرنش حلقه بسته استفاده می شود.
اکستنزومتر صحیح بنابراین به عواملی مانند طول گِج، دامنه اندازه گیری، نتیجه مورد نیاز و استراتژی کنترل بستگی دارد.
تفاوت بین روش ISO 6892-1 A1، A2 و B چیست؟
از دیدگاه انتخاب تجهیزات، روش A1 از کنترل نرخ کرنش حلقه بسته با بازخورد اکستنسومتر استفاده می کند. روش A2 یک رویکرد نرخ کرنش حلقه باز است که از سرعت کراس هد استفاده می کند، در حالی که روش B آزمون را بر اساس نرخ تنش در ناحیه مربوطه کنترل می کند.
استاندارد فعلی باید برای نرخ های واقعی، تلورانس ها و انتقال مراحل استفاده شود.
چطور می توانم نیروی کششی را قبل از انتخاب ماشین تخمین بزنم؟
برای برآورد تجهیزات اولین مرحله:
برای نمونه گرد:
A₀ = πd² / 4
برای نمونه مستطیلی:
A₀ = عرض × ضخامت
از انتظار بالایی مناسب برای ماده و محدوده نمونه مورد آزمایش استفاده کنید. نتیجه، برآورد اندازه تجهیزات است، نه جایگزینی برای روش آزمایش ISO.
آیا دستگاه تست کشش می تواند نمونه های تخت، گرد و سیمی را آزمایش کند؟
احتمالا بله—به شرطی که چارچوب، سیستم اندازه گیری نیرو، حرکت و سایر نیازهای ماشینی کل برنامه آزمایش را پوشش دهند.
آرایش گرفتن ممکن است همچنان بین خانواده های نمونه تغییر کند. نمونه های صاف، نمونه های گرد و سیم ها هندسه های تماس متفاوتی دارند و خطرات متفاوتی از لغزش یا آسیب موضعی دارند.
آیا ISO 6892-1 و ASTM E8/E8M قابل تعویض هستند؟
No. هر دو به آزمایش کششی مواد فلزی می پردازند، اما استانداردهای جداگانه ای هستند و نباید به عنوان روش های قابل تعویض در نظر گرفته شوند.
اگر پروژه ASTM E8/E8M را مشخص کند، تست را مطابق با الزامات ASTM پیکربندی و اجرا کنید. اگر ISO 6892-1 را مشخص می کند، از روش ISO استفاده کنید.
برای آزمایشگاه هایی که با هر دو سیستم کار می کنند، این دلیل دیگری است برای تعریف استانداردهای مورد نیاز پیش از پیکربندی نرم افزار، توسعه سنجی و روش های آزمایش.
استاندارد آزمون را تعریف می کند. نمونه سیستم را تعریف می کند.
استعلام برای دستگاه تست کشش ISO 6892-1 به نظر خاص می رسد.
برای یک مهندس تجهیزات، این آغاز گفتگو است.
ما هنوز باید نمونه را ببینیم.
از آنجا، مسیر انتخاب بسیار واضح تر می شود:
Specimen Geometry
↓
Expected Force
↓
Routine Working range
↓
Load Cell
↓
Grips
↓
Required Results
↓
Extensometer
↓
Control Method
↓
Machine
این توالی از یک اشتباه رایج جلوگیری می کند: ابتدا یک دستگاه تست جهانی از حداکثر ظرفیت انتخاب می شود و سپس تلاش برای تطبیق آزمون واقعی با آن.
اگر قصد دارید سیستم ISO 6892-1 را طراحی کنید، نقشه نمونه
این جزئیات برای پیکربندی سیستم تست بسیار مفیدتر از عدد استاندارد به تنهایی هستند.
